[ لايَرْكَعُ عَبْدٌ لِلّهِ رُكُوعاً عَلَى الْحَقيقَةِ إلّازَيَّنَهَا بِنُورِ بَهائِهِ وَأظَلَّهُ فى ظِلالِ كِبْرِيائِهِ وَكَساهُ كِسْوَةَ أصْفِيائِهِ ] حقيقت ركوع ركوع ، از اركان عظيمهء نماز است و بدون آن نماز باطل و بىثمر و بىحاصل است . ركوع ، حالت تواضع عبد در پيشگاه مقدس مولاست و از بهترين حالات عبادتى بندهء در بارگاه قدس حضرت اوست . ركوع ، جلب كنندهء توجه خداوند به بندهء عابد و راهى از راه‌هاى نجات انسان از عذاب فرداست ، چرا كه ركوع نمايانگر اين معناست كه عبد از آلودگى به كبر و منيت و خودخواهى و خودپرستى پاك است . ركوع ، نشان دهندهء اين حقيقت است كه عبد سر سرپيچى از مولا را ندارد و جز طاعت و فرمانبرى راهى را انتخاب نكرده است . ركوع ، اظهار ذلت ذليل به طور عملى ، در برابر حضرت عزيز است ، عزيزى كه با كمال كرامت جبران كنندهء ذلت عبد و عزت دهندهء بندهء صالح است . راكع ، از نور ركوعش دل روشن كند و آلودگى قلب بريزد و به كسب آبروى از خاك در محبوب نائل گردد . راكع ركوع در نماز ، از افتادن به بند هوا و شياطين باطنى و ظاهرى در حدى محفوظ و چون به سجود حقيقى رود ، با تمام وجود از تمام خطرها در امان